پدر جان: يكسال از هجرانت مي گذرد، اما هنوز بر سر كوچه ها به

انتظار آمدنت نشسته ام به اميد ديدن نگاهت چشم به راه مي مانم تا

شايد تو از در بيائي ، هنوز مات و مبهوت از رفتن زود هنگامت در غم

ديدنت آرام و بي صدا اشك مي ريزم.

چه غريبانه پرگشودي، كاش بودي و مي ديدي در كوچه هاي دلتنگي با

كوله باري از حسرت و خستگي پرسه ميزنيم.

كاش وقتي دلم مي گرفت مي تونستم دستاتو تو دست بگيرم كاش

مثل تو مي تونستم معرفت، صفا  و مهربوني از ياد نبرم ، كاش وقتي

پر مي كشيدي در غم سوگت مثل شمع آب مي شدم...يادت گرامي.