امشب یکی از اون  شبهاست  که دلم خیلی گرفته...بعضی وقتا فکر

میکنم خدا هیچ کسی رو به تنهایی من نیافریده.. چند دقیقه بعد پیش

خودم میگم شاید فرصت واسه زنده موندن نداشته باشم

که این همه دلم پر از غم کنم بعد میخوام به زندگی لبخند بزنم ولی

میبینم ایندفعه زندگی که باهام کنارنمی اید...وقتی بیشتر فکر میکنم

وفادارترین دوستم غم...که هیچوقت نخواست من تنهای تنها بمونم.خیلی

 سخته که آدم تو اوج جونیش بفهمه که به آخر خط رسیده...