با تو چه زنديگيايي که تو روياهام نداشتم

تک و تنها بودم اما تو رو تنها نميذاشتم

چه سفرها با تو کردم

چه سفرها تو رو بردم

دم مرگ رسيدم اما به هواي تو نمردم

دارم از تو مينويسم که نگي دوست ندارم

از تو که با يه نگاهت زيرو رو شد روزگارم

موقع نوشتنو وقت اسم گذاشتنا

کسي جز تو نداشتم اسمي جز تو نميذاشتم

من تموم قصه هام قصه توست
 
اگه غمگينه اون از غصه توست

حتي من به آرزوهات تو رو آخر ميرسوندم

ميرسيدي تو من اما آرزو به دل ميموندم

هي ميخواستم که بگم که بدوني حالمو

اما ترس و دلهره خط ميزد خيالمو

توي گفتن و نگفتن از چه روزايي گذشتم

اونقده رفتمو رفتم که هنوزم بر نگشتم

هر چي شعر عاشقونست من براي تو نوشتم

توي جهنم سوختم اما مينوشتم تو بهشتم

اگه عاشقونه گفتم عشق تو باعث شه

اگه مردم تو بدون چه کسي وارثه شه

اگه غمگینه اون از غصه توست

یه دفعه مثل یه آهو توی صحرا ها رمیدی

بس که چشم تو قشنگ بود گله گرگ و ندیدی

دل نبود توی دلم تو رو گرگا نبینن

اونا با دندون تیز به کمینت نشینن

الهی من فدای تو

چکار کنم برای تو

اگه توی این بیابونا خاری بره به پای تو

یه دفع مثل پرنده قفس عشقو شکستی

پر زدی تو آسمونا رفتی اون دورا نشستی

دل نبود توی دلم گم نشی تو کوچه باغا

غروبا که تاریکه نریزن سرت کلاغا

نخوره سنگی به بالت

پرت نشه فکر و خیالت

من تموم قصه هام قصه توست

اگه غمگینه اون از غصه توست

یه دفع مثل یه گل رفتی توی دست خزون

سیل بارون و تگرگ میومد از آسمون

بردمت تو گلخونه که نریزه رو سرت

که یه وقت خیس نشه یخ کنه بال و پرت

نشکنی زیر تگرگ

نریزه از تو یه برگ

من تموم قصه هام قصه توست

یه دفعه مثل یه شمع داشتی خاموش میشدی

اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی

آره پروانه شدم که پرام سوخته شه

تا آتیش دل تو به دلم دوخته شه

که بسوزه پرو بالم

که راحت بشه فکر و خیالم

دارم از تو مینویسم

تو که غم داره نگات

اگه دوس داشتی بگو تا بازم بگم برات

اونقده میگم تا خسته شم

با عشقه تو شکسته شم

چشم هام انتظارتو می کشه و به آسمان بی کران خیره مانده ام تا

کی باید انتظار سبزت را با شقایق تقسیم کنم تا کی باید در

کوچه های انتظار دل پر از غمم را آروم کنم ....من بی تو پائیزم بیا و

جهان را نورانی کن...جمعه ها بی تو لطفی ندارد مهدی جان

خوشا آنان که رویت را بدیدند

زتو خلق نکویت را خریدند

خوشا آنان که تا سر منزل عشق

برهنه پای تا کویت دویدند

خوشا آنان که محبوب تو گشتند

  ز جام پاک مرغوبت چشیدند

مثل تموم بختا بخت منم تو خوابه

سنگ صبورم اینجا طاقت غم نداره

طاقت این که پیشش گریه کنم نداره

حالی واسم نمونده

دنیا برام سرابه

داد میزنم که ساقی میخونه بی شرابه

یادی نکردی از من رسم رفاقت اینه

اشکی برام نریختی عشقو و صداقت اینه

دشمن راه دورم درد دلم زیاده

جاده به جز جدایی هیچی به من نداده

شوق گل دارم ولیکن خـــــــــــــار اگر بگذاردم

عمر کوته راه ناهموار اگــــــــــــــــــــر بگذاردم

همچو گــــــــل وا می شوم در بوستان زندگی

دست گلچین در چنین گـــــــــلزار اگر بگذاردم

میزنم مانند گـــــــــــــل  لبخند شیرین در بهار

فکرت پاییز بد کردار    اگــــــــــــــــــــر بگذاردم

فرقت یاران    یکـــــــــــــــدل را تحمل می کنم

وقت   رفتن گــــــــــــــــریه  بسیار اگر بگذاردم

می پسندم خلوت آرامش  شب های   خویش

روز روشن گرمــــــــــــــــی  بازار  اگر   بگذاردم

می روم با پـــــای دل تا  شهر   رویایی عشق

درمسیرم ایــــــــــــــن  همه آوار اگر بگذاردم

دوست  دارم همچو دریـا  سینه ای آبی و پاک

مـــــــــــوج وطوفان – خاطر افگار اگر بگذاردم

صد هـــــــــــزاران بار می میرم  برای دوستی

این دل زنگـــــــــــــــــار گون  یکبار اگر بگذاردم

چون رخ آیینه با همسایه یکــــــــدل  می شوم

قامت نا محــــــــــــــــــــــرم   دیوار اگر بگذاردم

هفت پشت مـــــا به زیر بار  این  عالم شکست

آتشي شب در نيستاني فتاد
سوخت چون عشقي که بر جاني فتاد
شعله تا مشغول کار خويش شد
هر نيي شمع مزار خويش شد
ني به آتش گفت کاين آشوب چيست؟
مر تو را زين سوختن مطلوب چيست؟
گفت آتش بي سبب نفروختم
دعوي بي معنيت را سوختم
زانکه مي گفتي ني ام با صد نمود
همچنان در بند خود بودي که بود