آدما گفتن بیا توی این دنیای زیبا  

                                        واسه تو خونه میشه خونه رویا

صدای برگ و باد دود و بیشه 

                                       واسه تو لالایی میگه شب که میشه

منو تو مرز جنون تنها گذاشتن

                                        آدما آدمو هیچوقت دوست نداشتن

همه آدم بدا از حرص بیشه 

                                         برگا رو آتیش زدن مثل همیشه

من از دست تموم آدما گله دارم 

                                        همه رویاهام رو میخوام اما نمیذارن

من به  جنگ دنیا میرم  

                                        که بگم اینجا اسیرم

من اسیر برگ و پاییزم 

                                       وقت پاییز سرخ و زردم از درخت میریزم

آدما این تن من درخت دنیاست  

                                      تبر و بهش بزن آخر دنیاست

مرگ هر شاخه سبزی آخر غصه است

                                      دیگه از برگا نگین آخر غصه است

پدر جان: يكسال از هجرانت مي گذرد، اما هنوز بر سر كوچه ها به

انتظار آمدنت نشسته ام به اميد ديدن نگاهت چشم به راه مي مانم تا

شايد تو از در بيائي ، هنوز مات و مبهوت از رفتن زود هنگامت در غم

ديدنت آرام و بي صدا اشك مي ريزم.

چه غريبانه پرگشودي، كاش بودي و مي ديدي در كوچه هاي دلتنگي با

كوله باري از حسرت و خستگي پرسه ميزنيم.

كاش وقتي دلم مي گرفت مي تونستم دستاتو تو دست بگيرم كاش

مثل تو مي تونستم معرفت، صفا  و مهربوني از ياد نبرم ، كاش وقتي

پر مي كشيدي در غم سوگت مثل شمع آب مي شدم...يادت گرامي.

                       آسمان همچو صحفه دل من   

                                      روشن از جلوه هاي مهتابست

                امشب از خواب خوش گريزانم          

                                      که خیال تو خوشتر از خوابست

اون بالا بالاها ، توي آسمون اين دل خسته من

دنبال يه نفر ميگرده كه قلبي به پاكي و وسعت دريا

داره، دستهاي به گرمي خورشيد ونگاهي سرشار 

ازمحبت ، طنين صدايش محكم ودلنشين. وبا هر      

 قدمي كه بر ميداره صداي قلبمو مي شنوم. يادم،   

 وقتي بودي خونمون بوي اميدميداد،از وقتي نيست 

 دردتو تو دلم پنهون كردم ..ديگه كسي نيست

منواز زمستون بگذرونه و به بهار برسونه...ديگه

كسي  نيست خزان دلمو به دشتي سرسبز

برسونه...وقتي دلم برات تنگ ميشه به دنبال

كوچه اي از نور ميگردم  تا منو به تو برسونه

ودلم بهاري بشه و اون موقعه است كه مي بينم

 فقط اشكامو كه بهم وفادار مونده.....

ونترسيم از مرگ

مرگ پايان كبوتر نيست

مرگ وارانه يك زنجره نيست

مرگ در ذهن اقاقي جاري است

مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد

مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن ميگويد

مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان

مرگ در حنجره سرخ – گلو مي خواند

مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است

مرگ گاهي ريحان مي چيند

مرگ گاهي ودكا مي نوشد

گاه در سايه نشسته و به ما مي نگرد

و همه ما ميدانيم

ريه هاي لذت، پر اكسيژن مرگ است

و اگر مرگ نبود دست ما در پي چيزي مي گشت

پروردگارا  :

ميخوام اسمتو تو تنهايي وجودم صدا كنم. مثل

هميشه دل خسته من در تكاپوي با تو بودنه ،

درسخترين لحظه ها ياد توبود كه آرومم كرد،من

باتو با آرامش ميرسم ، به بي نهايت.

  چرا ديگه صداي پاهات نمياد. دلم بدجوري هواتو كرده، خيلي

 بهونتو ميگيره، دلتنگي منو از خورشيد بپرس. امشب از تك تك

ستاره ها سراغتو مي گيرم. ميخوام اسمتو با تمام وجود فرياد

بزنم ميخوام بهت بگم ازوقتي پركشيدي رفتي قلبم مثل يه

تيكه يخ شده وجودمو با خودت بردي  من گرمي دستاتو ميخوام 

صداي دلنشين تو ، آخه حال پريشون اين دل خسته منو هيچ

مرهمي نيست.

اي غايب از نظر به خدا مي سپارمت             

                         جانم بسوختي وبدل دوست دارمت